رازها و روضه‌ها
درباره سایت
آخرین مطالب
- عشق به امام زمان (عج) در شعر فدایی کزازی
- میرزای بختیاری
- میرزا محمدعلی فرخی بروجنی
- ترانه های برزگری در چهارمحال و بختیاری
- صلوات نامه خوانی در چهارمحال و بختیاری
- شاهنامه و مردم بختیاری
- آیین صلوات نامه خوانی(جشن برداشت محصول گندم) در فرهنگ عامه
- صدای ایل: نگاهی به موسیقی مقامی بختیاری
- حجت الاسلام والمسلمین سیّد آقا رضا حسینی دستنایی
- سید علی اکبر ضیایی نوحه سرایی گمنام
امکانات وب
میرزا محمدعلی، متخلص به فرخی بروجنی فرزند عبدالنبی شاعر توانا و زبانآور که نامش با جسارت و بی پروایی نسبت حکام جور و ظلم و ارادت و اعتقاد به آستان مقدس اهل بیت(علیهمالسلام) پیوند خورده بلبلی خوش لحن در بوستان ادبیات فارسی که از سرآمدان حماسه سرایی دینی و آیینی به شمار میرود هر چند تا کنون آن چنان که باید و شاید است شناخته و مطرح نشده است.
فرخی در سال 1173 هـ.ق در بروجن دیده به جهان گشود. در همین شهر مکاتیب قدیمیه و تحصیلات آغازین را فرا گرفت و از اهالی وادی شعر و ادبیات شد و با عشق و علاقهای که داشت تراوشات ذهنیاش را در قالب شعر ریخت. هر چند وی به شغل تجارت و بازرگانی مشغول بود. اما هیچ
در روستاي «ده لي» از توابع شهرستان اردل چهارمحال و بختياري رسم بر اين است كه بعد از درو كردن و برداشت برنج، برداشت محصول آخرين كُرته(=حدود 50 متر زمين)را صلواتي مينامند. به اين ترتيب كه محصول و برنج آن كُرته را هركس که در آنجا حاضر باشد، ميتواند براي خود بچيند و درو نمايد. برزگران و دروكنندگان، به هركس كه دوست دارند محصول اين قسمت را درو كرده و تقديم مينمايند. در ميان برزگران و دروكاران، فردي كه آواز و صداي خوبي دارد، شعر صلواتي ميخواند و بقيه به دنبال او تكرار ميكنند و بدين ترتيب پايان كار برداشت محصول را به همه خبر ميدهند. اینک ابیاتی از اشعار صلواتنامهخوانی:
خوش رحمتي است ياران،گ
عباس قنبری عدیوی
اردیبهشت ماه زیبایی ها و نو شدن های طبیعت است. اردی بهشت از واژه های «اَرت» و « هیشت» به معنای بهترین راستی است. ایرانیان در این ایام با پوشش سفید در باغ ها و گلستان ها به پرستش اهورامزدا(الله) می پرداختند.در بین امشاسپندان( جاودانان مقدس)، نیز اردی بهشت نگاه بان «آتش» است. آتش بهترین و پاک ترین جلوه ی راستی و زیبایی است و نماد پاکی است.خداوند زشت کاران را به آتش می سوزاند و آنچه به غلط گروهی می پندارند؛ هیچگاه ایرانیان آتش پرست نبوده و نیستند؛ این نیز جفایی بود که بیگانگان از سر خشم و غضب به نیاگان ما نسبت دادند.
در برخي آباديها و روستاهاي ايران معمول و متداول است که براي شروع درو و چيدن گندمها روز و ساعت خوشي تعيين ميکنند. زيرا اين روز ميمون را به فال نيک ميگيرند با اين نيت که همه کارگران با صحت و سلامتي درو را به پايان برسانند. در آخرين روز درو مقداري از گندم درون يک قطعه زمين که باقيمانده، يک نفر ابياتي را با صدايي خوش به صورت نوحه ميخواند و بقيه کارگران در حين درو کردن گندم در پايان هر بيت صلوات ميفرستند. نوحهخوان، اشعار را به نحوي ميخواند که با تمام شدن گندم اشعار هم به پايان برسد. به مناسبت پايان درو هر خانوادهاي به تناسب وسع مالي خويش به تعدادي از همسايگان و نيازمندان طعامي ميدهد. اين
مقامهای موسیقی ایل بختیاری به نام بیت ( beit)معروف هستند. از مشهورترین آنها به مقام گلهداری، برزگری، ابولقاسمخان و مقام شیرعلیمردون که تعداد آنها حدود 20 تا 25 مقام است میتوان اشاره نمود.هر طایفه و تیره نوازندگان محلی ویژهای دارد که به آنها توشمال میگویند. توشمالها دارای طایفه و محل زندگی جداگانهای هستند، مخارج سالیانه خود را با شرکت در مراسم عروسی، عزاداری و جشنهای دیگر به دست میآورند و به کار زراعت و دامداری نیز میپردازند.توشمالها مردمی عاشق پیشه و شاعر مسلک هستند که بیشتر وقت زندگی روزانه خود را صرف ساختن ابیات، لطیفهها، ضربالمثلها و متلها میکنند. آنان در به وجود آوردن آثا
عالم ومجتهدصمدانی،شاعر وادیب،اوّلین محصل دستنایی فارغ التحصیل ازمدارس علمیّه ی چهارباغ،عربان،جدّه، نیم آورد،صدر اصفهان ودبیرستان های مروی و دارالفنون تهران،موسس دفتر رسمی ازدواج و طلاق شماره77 و 60 چهارمحال.
فرزند:«آقا سیّد محمّد(فرزندسیّد آقا رضا،فرزندآقا سیّد میر محمّد باقر،فرزندسیّد احمد دهکردی،فرزند سیّد محمّدتقی دهکردی)».
متوّلد:1279ه ش/1318ه ق/1900م.
متوّفی: شنبه29 /5/ 1373ه ش/13/ 3/ 1415ه ق/20/ 8/ 1994م.
مزار:«آرامستان دستنا،شهرستان کیار،چهار محال و بختیاری
نویسنده : مهدی طهماسبی دزکی کارشناس ارشد زبان وادبیات فارسی
پیشینیه ارادت عاشقانه مردمان دیار چهارمحال وبختیاری به خاندان عصمت وطهارت را باید در سده های آغازین حضور دین مبین اسلام در ایران جستجوکرد وشاعران استان چهارمحال وبختیاری نظیر قطره ،دهقان وعمان سامانی ،دفتری ،اختری وصفایی بروجنی ،مطبوع قهفرخی و امثالهم .... سوگسروده هایی جانسوز در مصیبت جانگداز شهیدان کربلا سروده اند .
یکی از ظرفیتهای فرهنگی را باید توانمندی های کمتر شناخته شده ادبی وشاعری دانست و چه بسیار شاعران خوش ذوق و گاه چیره دستی که در طوفان حوادث روزگار آثار وسروده هایشان چون بناهای آباد زیر تازیانه به ویرانی ونابودی رس
ملا میرزا لطفعلی صیفوری آرپناهی فرزند میرزا حاتم معروف به« میرزای بختیاری» و متخلص به « اغثنی» شاعر و عارف بزرگ بختیاری در سال 1312 قمری در منطقه آرپناه از توابع لالی متولد شد. وی تاریخ تولد خود را در قطعه شعری به صورت ماده تاریخ چنین بیان کرده است: تاریخ تولد اغثنی در لوح بگفت یادگار است منظور من است از « ایاغش» طرحش چو کنی ز لوح چارست وی از بزرگان طایفه آرپناهی از باب بابادی بود و در طایفه خود به « میرزا لطفعلی کسدی » شهرت داشت. در سلسله مراتب ایلی وی از تیره « کسدی » از طایفه « آرپناهی » از بابادی باب شاخه هفت ل
نویسنده : مهدی طهماسبی دزکیبسم الله الرحمن الرحیمدر این نوشتار برآنیم تا به بررسی زندگی واشعار وآثار مرحوم اختری بروجنی بپردازیم . پیش از ورود به اصل سخن باید به نکته ای اشاره کنیم که می تواند گره گشای بسیاری از مسائل پیش رو باشد وآن هم کم بودن منابع مکتوب ونوشتاری درباره همه شعرای بروجن بویژه روانشاد اختری بروجنی است . که همین کم بودن منابع وماخذ مکتوب منجر به این شده که زندگی ، شخصیت و زوایای مختلف نگاه واندیشه این ادیب و شاعر نکته پرداز همچون بسیاری دیگر از اسلاف و پیشینیانش در جای جای دیار نور و ملکوت وآیینه ایران اسلامی آمیخته به افسانه پردازیها و شاخ وبرگهای زائده ای شده باشد .ام